محصولات
دارو درمانی در ام‌اس
تا همین اواخر هیچ درمانی برای مبتلایان به ام‌اس وجود نداشت. به بیمارانی که ام‌اس آنان تشخیص داده می‌شد فقط میگفتند به خانه بروید و طرز زندگی کردن و کنار آمدن با این بیماری را بیاموزید.
خوشبختانه دنیای مراقبت از ام‌اس از آن تاریخ تا امروز مسیری طولانی را طی کرده است. درست است که ام‌اس هنوز هم درمان قطعی ندارد، ولی امروزه راهکارهای درمانی مختلفی جهت کنترل و کند کردن پیشرفت بیماری، درمان عودها و کنترل علائم بیماری در اختیار داریم که مواجهه با ام‌اس را راحت تر کرده اند.

در حال حاضر چندین دارو در اختیار داریم که به کنترل بیماری کمک می‌کنند. این داروها تعداد و شدت عودها را کم کرده و سرعت پیشرفت بیماری را کند می‌کنند. این داروها برای انواعی از ام‌اس که در آنها فرد دچار عود می‌شود به‌کار می‌روند (مانند نوع عود‌کننده- فروکش‌کننده)، اما برای نوع پیشرونده اولیه موثر نبوده و توصیه نمی‌شوند. در بیمارانی که از این داروها سود می‌برند، باید هرچه زودتر پس از تشخیص، درمان با یکی از این داروها مد‌نظر قرار گیرد. درمان می‌بایست تا زمانی که بیمار دیگر نفعی از داروی مورد استفاده نبرد یا عوارض جانبی، غیر قابل تحمل شود یا درمان بهتری در دسترس قرار گیرد، ادامه یابد.
آنچه باید از داروهای کنترل‌کننده انتظار داشت
یکی از اصول کلیدی برای نتیجه‌گرفتن از داروهای کنترل‌کننده ام‌اس این است که انتظارات ما از این داروها واقع گرایانه باشد:
این داروها درمان قطعی ام‌اس محسوب نمی‌شوند و برای این منظور ساخته نشده‌اند.
این داروها، می‌توانند تعداد و شدت عودها و تعداد پلاکهای جدید مشهود در ام‌آر‌آی را کاهش دهند.
با وجود مصرف این داروها باز هم ممکن است هر از گاهی دچار عود شوید یا پلاکهای جدیدی در ام‌آر‌آی مشاهده کنید (البته نه به تعدادی که ممکن است در صورت عدم درمان ایجاد شود). همچنین ممکن است تعدادی از علائم قدیمی‌تان را باز هم داشته باشید.
برای پی‌بردن به موثر بودن این داروها نباید به ارزیابی روزانه آنها پرداخت. زیرا هدف درمان با آنها کاهش فعالیت بیماری است. شما و پزشکتان موثر بودن درمان را با پیگیری عودها، دقت نظر بر علائم و احتمالا تکرار ام‌آر‌آی بررسی خواهید کرد. اگر با این بررسی‌ها پزشک شما تشخیص دهد که داروی مورد‌استفاده شما کمک چندانی به کنترل و کند‌کردن روند بیماری نمی‌کند، توصیه خواهد کرد که داروی‌تان را تغییر دهید و یکی دیگر از داروهای کنترل کننده را استفاده کنید.
انواع داروهای کنترل‌کننده بیماری
اینترفرونهای بتا: نمونه‌های این داروها که در ایران در دسترس می‌باشند شامل داروهای آونکس، اکتووکس، بتافرون، اکتوفرون، ربیف، اکتوریف است. همه این داروها به صورت تزریقی مورد استفاده قرار می‌گیرند ولی از نظر دوز و تعداد دفعات تزریق در هفته و نحوه تزریق با یکدیگر تفاوت دارند: آونکس و اکتووکس یک بار در هفته از طریق تزریق عضلانی، بتافرون و اکتوفرون یک روز در میان از طریق تزریق زیرجلدی و ربیف و اکتوریف سه بار در هفته از طریق تزریق زیر جلدی استفاده می‌شوند.
گلاتیرامر ‌استات (کوپاکسون): این دارو روزانه به صورت زیر جلدی تزریق می‌شود.
داروهای فوق به عنوان قدم اول درمان شناخته می شوند. وظیفه شما این است که با پزشک‌تان در تعامل باشید تا معلوم شود تزریق کدام یک از آنها برای شما موثرتر است و با نوع زندگی شما سازگارتر است. ممکن است داروهای تزریقی زیاد باب طبع‌تان نباشد ولی حقیقت این است که فواید مصرف آنها از معایب‌شان بیشتر است.
ناتالی زوماب (تای سبری): این دارو به علت احتمال عوارض جانبی مهم، به عنوان انتخاب اول برای درمان به کار نمی‌رود. توصیه می‌شود که این دارو زمانی تجویز شود که از مصرف سایر داروهای کنترل‌کننده بیماری سودی عاید نشده باشد. این دارو ماهیانه یک بار به صورت تزریق آرام داخل وریدی تجویز می‌شود.
عوارض جانبی داروهای کنترل‌کننده
اینترفرونهای بتا: دو عارضه جانبی شایع این داروها عبارتند از 1. علائم شبیه آنفلوانزا (مانند تب، لرز، سردرد و بدن درد) پس از تزریق که البته به مرور زمان در خیلی از افراد کاهش می‌یابد و 2. واکنش در محل تزریق مانند قرمزی، خارش، کبودی یا درد (این عارضه در داروهایی که زیر جلدی تزریق می‌شوند بیشتر است). عوارض نادرتر عبارتند از افسردگی، کم‌خونی خفیف، افزایش آنزیمهای کبدی، کاهش تعداد گلبولهای سفید خون و ... گلاتیرامر‌استات: عارضه جانبی شایع این دارو، واکنش در محل تزریق است. عارضه نادرتر واکنشی است به صورت اضطراب، احساس فشار و تنگی در قفسه سینه، تنگی نفس و گرگرفتگی که بلافاصله بعد از تزریق رخ می‌دهد و حدود 5 تا 10 دقیقه طول می‌کشد و تاثیرات دراز مدتی ایجاد نمی‌کند.
داروهای تضعیف کننده ایمنی
داروهای تضعیف‌کننده ایمنی، که سیستم ایمنی بدن را ضعیف می‌کنند، اساسا در انواع به خصوصی از سرطان مورد استفاده قرار می‌گیرد. بعضی از انواع آن‌ها مانند نووان ترون (میتوکسانترون) نیز در مواردی که داروهای خط اول درمان ام‌اس- که در مبحث قبل به آن اشاره شد- دیگر کارایی نداشته باشند، تجویز می‌شود.
میتوکسانترون (نووان‌ترون): برای مبتلایان به ام‌اس نوع عود‌کننده- فروکش‌کننده‌ای که بیماری‌شان سریعا در حال بدتر‌شدن باشد و ام‌اس نوع پیش‌رونده- عود‌کننده و همین طور ام‌اس پیشرونده ثانویه، مورد تأیید قرار گرفته است. این دارو هر سه ماه یک بار، از طریق تزریق وریدی، تجویز می‌شود. نووان‌ترون می‌تواند عوارض قلبی داشته‌باشد، بنابراین فقط برای افرادی تجویز می‌شود که عملکرد قلبشان کاملا طبیعی باشد. اما نگران نباشید، پزشکتان قبل از تجویز این دارو برای شما، دقیقا قلبتان را مورد بررسی دقیق قرار خواهد داد. در صورتی که در سن باروری هستید، مد نظر داشته باشید که داروهای تضعیف‌کننده ایمنی می‌توانند بر قدرت باروری شما تاثیر بگذارند.
به یاد داشته باشید که هیچ‌یک از داروهایی که نام بردیم برای مصرف در دوران بارداری ایمن نیستند، زیرا می‌توانند به جنین در حال رشد صدمه بزنند.
دلایل توصیه به درمان زودهنگام
هرچند هیچ تضمینی در مورد این بیماری غیرقابل پیش‌بینی وجود ندارد، ولی زودتر درمان را با یکی از داروهای کنترل‌کننده بیماری شروع کنید تا فعالیت بیماری را کندتر کرده و از بروز ناتوانی در آینده بکاهید. دلیل خوب دیگری که برای درمان زود‌هنگام وجود دارد این است که تمام داروهای کنترل‌کننده در درجه‌ی اول التهاب در سیستم عصبی را هدف می‌گیرند. التهاب در مراحل اولیه‌ی بیماری، شایع‌تر است. بنابراین هر چه زودتر درمان را شروع کنید، اثربخشی داروها بیشتر خواهد بود.

واقعیت امر این است که اغلب عودهای ام‌اس به تدریج در عرض چندین روز، هفته، یا ماه، خود‌به‌خود رفع می‌‌گردد. به عبارت دیگر، سرانجام التهاب زمینه‌سازِ عود به پایان می‌رسد و تمام یا بعضی از علایم بیماری نیز همراه آن فروکش می‌کند. با‌توجه‌ به اینکه بیشتر عودها به تدریج خود‌به‌خود بهتر می‌شود، احتمالا تعجب می‌کنید که چگونه پزشک تصمیم می‌گیرد، عودی را درمان کند یا نکند. عموما، نورولوژیست‌ها عودهایی را با داروهای کورتونی درمان می‌کنند که به نحو چشمگیری با زندگی روزمره‌تان در تعارض باشد. به عنوان مثال، اگر قدرت بینایی یا توانایی راه رفتنِ شما مختل شود و نتوانید رانندگی کنید، به کار بپردازید یا از فرزندان خود مراقبت کنید احتمالا پزشک درمان را پیشنهاد می‌کند. اما اگر علایمتان خفیفتر باشد مثلا، افزایش خستگی، کمی بی‌حسی یا گزگز در طرف چپ بدن، افزایش سفتی بدن یا اسپاستیسیته، توصیه‌ی پزشک می‌تواند در حد درمان علامتی باشد و بگذارد عود به خودی خود رفع شود.
نحوه درمان عود با کورتون
کورتونها هورمون‌هایی هستند که توسط غدد فوق‌کلیوی انسان تولید می‌شود و به خاطر اثر ضد التهابی‌شان به صورت گسترده‌ای مصرف می‌شوند. مثلا در ام‌اس، داروهای کورتونی کمک می‌کنند تا التهابی که طی یک عود به وجود آمده کاهش یابد؛ بنابراین، عود سریع‌تر پایان می‌یابد. بعضی داروهای کورتونی مانند پردنیزولون به صورت خوراکی هستند. سایر داروهای این گروه مانند سولومدرول، دگزامتازون و غیره به صورت تزریقی تجویز می‌شوند. اغلب متخصصان ام‌اس، استفاده سه تا پنج روزه کورتونهای تزریقی با دوز بالا را برای درمان عود‌های شدید ام‌اس توصیه می‌کنند، زیرا به نظر می‌رسد این رژیم درمانی حداکثر منفعت و حداقل عوارض جانبی را دارد. اگر عود بیماری چندان شدید نباشد تجویز یک دوره کوتاه کورتون خوراکی می‌تواند روش مناسبی باشد.
عوارض جانبی کورتونها
اگر چه اغلب افراد، درمان با کوتیکواسترئیدها را به خوبی تحمل می‌کنند، اما این داروها می‌توانند، هم در کوتاه‌مدت و هم در بلند‌مدت، موجب برخی عوارض جانبی شوند. عوارض فوری می‌تواند شامل ناراحتی معده، بالا رفتن قند خون، احتباس آب در بدن، افزایش وزن، بی‌قراری، اختلال در خواب و نوسانات خُـلقی باشد، اما خوشبختانه به احتمال زیاد دچار هیچ مشکل جدی نخواهید شد. در صورت بروز ناراحتی معده یا اختلال در خواب، پزشکتان در صورت صلاحدید، می‌تواند دارویی برایتان تجویز کند که این ناراحتی‌ها را برطرف سازد.
کورتونها نباید به صورت مداوم استفاده شوند، زیرا می‌تواند باعث آکنه (جوش)، افزایش ناخواسته‌ی مو، و در کنار آن مشکلات جدی‌تری همچون زخم معده، آب مروارید و پوکی استخوان گردند.

The Rolex's top Observatory chronometer, which has been cheap watch tested only after the movement has been put into the perpetual watches watch case, has an average error of less than two seconds per day, more than two times more accurate than the omega uk average chronometer certified chronometer.